Dziecko nieśmiałe w przedszkolu

 

Nowym środowiskiem dla małego dziecka jest przedszkole. Często na zachowaniu i reakcjach dziecka odbijają się jego pierwsze doświadczenia społeczne.
Adaptacja to przystosowanie się do nowego środowiska społecznego, sytuacji, warunków , również zmniejszenie odczuwania określonych bodźców wskutek ich długotrwałego działania.
Obok dzieci, które z dużą łatwością i swobodą nawiązują szybko kontakty społeczne w grupie przedszkolnej są i takie , których zachowanie ulega widocznej dezorganizacji. Są to dzieci nieśmiałe. Ze względu na przejawianą przez nie skłonność do izolacji, unikanie kontaktów z innymi dziećmi oraz tzw.,, zamykanie się w sobie” i bierność społeczną określa się je jako asteniczne, zahamowane. Zdaniem A. Lewickiego – typ dziecka nieśmiałego , cichego lub przewrażliwionego to taki , u którego właściwości psychiczne można powiązać z osłabieniem układu nerwowego , a jego czynność szybko ulega zahamowaniu.

IDENTYFIKACJA PROBLEMU

Dzieci , które po raz pierwszy przekraczają próg przedszkola często walczą z niepokojem i lękiem. Dziecko nieśmiałe i płaczliwe mocniej przeżywa rozstanie z rodzicami , a wtedy często z pozoru błahe sytuacje urastają w ich oczach do rangi problemu.
Odwołując się do literatury, wiek przedszkolny to okres, który charakteryzuje się rozwojem wielu procesów poznawczych, dojrzewaniem i doskonaleniem różnych funkcji organizmu, kształtowaniem struktur osobowościowych. Proces adaptacji dziecka do nowego otoczenia odbywa się we wszystkich sferach działania, a w szczególności w sferze emocjonalnej, społecznej i poznawczej.
Małe dziecko w domu otoczone jest troską i uwagą, a jego potrzeby zaspokaja rodzina, dlatego tak trudno jest odnaleźć się w nowej sytuacji w przedszkolu. Nowe jest dla niego otoczenie, przestrzeń, osoby, oczekiwania, rytm dnia. Reakcje dziecka są różne: lęk, niechęć do spożywania posiłków i do zabawy, płacz. Rozważając problem dzieci nieśmiałych możemy uznać go jako przypadłość, która pociąga za sobą całą gamę skutków. Nieśmiałość stanowi przyczynę problemów w sferze społecznej, utrudniając kontakty z ludźmi, hamuje ekspresję, jest przyczyną bierności i odizolowania się. Powoduje szereg zakłóceń w sferze poznawczej, zaburzając percepcję, utrudniając koncentrację i myślenie. W sferze emocjonalnej zaś, wyzwala objawy lękliwości i poczucia zagrożenia.
Istnieje więc konieczność podjęcia takich działań, które sprawią, że dziecko nabędzie umiejętność nazywania przeżywanych stanów emocjonalnych (w tym przypadku wstydu i lęku przed nowym itp.) i radzenia sobie z nimi.
Na skutek braku podjęcia jakichkolwiek oddziaływań wychowawczych dziecko może:
– izolować się od grupy rówieśniczej;
– stać się bardziej lękliwe, wystraszone, niesamodzielne i niezaradne;
– nie przystosować się do reguł i zasad panujących w przedszkolu;
– zamknąć się w sobie, mieć zaburzony sen i złe samopoczucie;
– mieć obniżoną samoocenę;
– nauczyciela traktować jak osobę, która zabiera jej poczucie bezpieczeństwa.

 

 
Efektem wdrożenia działań opiekuńczo-wychowawczych wspierających rozwój dzieci mogą być osiągnięte następujące postawy prezentowane przez nie:
– nawiąże prawidłowe kontakty z rówieśnikami;
– ukształtuje się pozytywny stosunek emocjonalny do przedszkola, nauczycieli i osób pracujących;
– pokona lęk, strach i nieśmiałość w wypowiadaniu się;
– nabierze wiary we własne możliwości, pozna swoje mocne strony;
– będzie współpracowało w grupie, w której znajdzie swoje miejsce;
– wzrośnie poczucie bezpieczeństwa dziecka;
– nauczy się radzić sobie w sytuacjach trudnych.
Przed podjęciem jakichkolwiek oddziaływań wychowawczych powinniśmy pamiętać, iż w działaniu stosować należy technikę ,,małych kroków”. Dorosły powinien towarzyszyć dziecku w trudnych sytuacjach, minimalizować stres, poświęcać dziecku dużo czasu, zaś w kontaktach z nim pozwolić mu na oswojenie z nową sytuacją. Punktem wyjścia wszelkich oddziaływań nauczyciela jest zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa.
Działania w rozwiązaniu problemu podzieliłam na 5 obszarów:
1. Budowanie atmosfery bezpieczeństwa i zaufania.
2. Znalezienie swojego miejsca w grupie.
3. Poznanie swoich mocnych stron.
4. Kształcenie umiejętności komunikowania się.
5. Dobra współpraca rodziców z nauczycielem.

 

 

Opracowała  mgr Anna Kuzak-Baniewicz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Literatura:

Czapińska A.: Jak pomóc nieśmiałemu dziecku.
Kozłowska A.: Zaburzenia emocjonalne w wieku przedszkolnym.
Lewicki A.: Jak powstają trudności wychowawcze.
Molicka M.: Bajki terapeutyczne.
Zimbardo P.G.: Nieśmiałość, co to jest? Jak sobie z nią radzić?

To Top

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Wszystkie zasady ich używania wraz z informacjami o sposobie wyrażania i cofania zgody na używanie cookies, opisaliśmy w Polityce Prywatności.Korzystając z serwisu akceptujesz jej postanowienia. Więcej

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Powered by themekiller.com anime4online.com animextoon.com apk4phone.com tengag.com moviekillers.com